Hipotetyczny pamięci roboczej

Głównym jej zadaniem jest centralny wykonawca. System ten przetwarza bieżące informacje: produkuje zdania, przeprowadza operacje matematycz­ne, rozumuje, wybiera, myśli. Ma on ograniczone możliwości przeróbki wiedzy i zdolny jest przechowywać ją tylko przez stosunkowo krótki czas. Te ograniczenia są konieczne, ponieważ centralny wykonawca musi szybko zwolnić swój potencjał przetwórczy, aby zająć się coraz to nowymi zadania­mi poznawczymi. Czerpie on informacje z dwóch względnie autonomicznych podsyste­mów. Pierwszym jest pętla fonologiczna, przechowująca materiał werbalny, zakodowany w formie językowej. Materiał ten musi być ciągle powtarzany („głos wewnętrzny”), ponieważ w przeciwnym przypadku zanika. Z kolei notes wzrokowo-przestrzenny gromadzi materiał niewerbalny („oko wewnętrz­ne”) w postaci obrazów czy lokalizacji przestrzennej przedmiotów. Wyod­rębnienie tych dwóch podsystemów: werbalnego i obrazowego – przestrzen­nego, zgodne jest z teorią ewolucji. Pamięć robocza, a ściślej – jej podsystemy, czerpią materiał z dwóch źródeł: pamięci trwałej i środowiska zewnętrznego. Wielkim magazynem danych jest pamięć trwała. Jednak materiał wydobyty z niej musi być odpo­wiednio przekodowany, aby mógł być przesłany do centralnego wykonaw­cy. Ludzie często wykorzystują również informacje pochodzące ze środowi­ska. W tym przypadku wymagają one także odpowiedniego przygotowania. Mówiąc obrazowo, pamięć robocza ma co najmniej „dwoje drzwi” przez które przepływają informacje między systemem centralnego wykonawcy, a jej podsystemami: pętlą fonologiczną (werbalną) i notesem wzrokowo-przestrzennym (niewerbalnym). Pewne dane neuropsychologiczne wskazują, że pamięć robocza wiąże się z płatami czołowymi mózgu; uszkodzenie ich za­kłóca pracę tej „kuźni myśli”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *