Intermedium: rola emocji antycypacyjnych

Prezydent Truman rozważając możliwe reakcje na agresję Korei Północ­nej, zastanawiał się, jakby się czuł w przyszłości jako przywódca narodu, gdyby nie podjął żadnych działań odwetowych. Innymi słowy, polityk ten starał się przewidzieć stany emocjonalne — autopatyczne i heteropatyczne — związane ze swoją decyzją. Jest to przypadek dość typowy. W początkowych fazach rozwiązywania problemów sprawcy antycypują swoje uczucia i nastroje. Przewidywania typu „będę dumny z tego, co zrobiłem” czy „będzie mi wstyd zaniechania czynów”, wpływają na ich zachowania. Poza emocjami aktualnymi, które jednostka przeżywa „tu i teraz , w proces myślenia i działania włączają się emocje antycypacyjne. Jaki jest ich status? Należą one do przewidywanych konsekwencji działania. Sprawca antycypuje różnorodne jego skutki; są to konsekwencje materialne, społeczne i intelektualne. Wiedza o nich zwiększa skuteczność rozwiązywania problemów. Antycypowane emocje mają specyficzne cechy. Zbiór ich jest względnie mały w porównaniu z wielkim zbiorem konsekwencji spo­łecznych czy symbolicznych; na ogół są to emocje takie, jak: zadowolenie – niezadowolenie, duma — wstyd, sympatia — pogarda. Ten mały zbiór nie wywołuje przeciążenia poznawczego. Ponadto, konsekwencje emocjonalne należą do bardziej globalnych i holistycznych; odnoszą się do całego Ja lub do relacji Ja — Inni. Wreszcie, można przypuszczać, że w reprezentacji we­wnętrznej są one ujęte raczej w kodzie analogowym niż analitycznym; mó­wiąc prościej, większą rolę w ich zapisie odgrywają wyobrażenia niż język.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *