Koncepcje umysłu

Nie zamierzam przedstawiać złożonej architektury umysłu, jego genezy i funkcji. Ograniczę się tylko do omówienia treści, niezbędnych do zrozu­mienia mechanizmu działań transgresyjnych i ewolucji kultury. Można wy­różnić dwie koncepcje umysłu (intelektu, rozumu). Pierwszą nazwę potocz­ną lub klasyczną. Jest ona dość powszechnie akceptowana w życiu codziennym i w psychologii poznawczej oraz kognityce. Zgodnie z tym, umysł jest ściśle związany z mózgiem, jego substratem biologicznym. Mówiąc plastycznie, umysł zapuścił głęboko korzenie w tym organie neurofizjologicznym. Ni­gdy nie wychodzi „poza skórę człowieka”. Ta koncepcja ma różne warianty. Najczęściej uczeni trak­tują umysł jako system poznawczy, składający się z antropicznych niezmien­ników, do których należą układy pamięci, kompetencje językowe, inteli­gencja ogólna i zdolności specjalne, świadomość, uwaga, szybkość przetwarzania informacji; są nawet tacy badacze, którzy włączają do umysłu emocje, co uważam za nieuzasadnione. Mimo wielu prób, i wielu subtel­nych i pięknych modeli, nie udało się dotychczas stworzyć koncepcji kla­sycznej, która zdobyłaby powszechne uznanie w społeczeństwie uczonych i która miałaby znaczenie praktyczne. Psychologia poznawcza ciągle znajdu­je się w okresie przednewtonowskim.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *