Pamięć zewnętrzna

W naszym wieku niektórzy uczeni próbują przeciwstawić tej wąskiej koncepcji umysłu, koncepcję rozszerzoną. Takim myślicielem była Mead. Zgodnie z koncepcją rozszerzoną, umysł przekracza granice mózgu i wychodzi poza ciało człowieka. Można ją nazwać transgresyjną. Wielu ludziom wydaje się ona ekstrawagancka, nieproduktywna i dziwaczna. Ale to tylko pozory. Ponieważ w tej książce skoncentruję się na pamięci, więc rozszerzoną koncepcję umysłu przedstawię na jej przykładzie, chociaż doty­czy ona również innych składników umysłu, takich jak inteligencja czy kom­petencje językowe. Człowiek posiada cały system pamięci, do którego należą głównie pa­mięć krótkotrwała, pamięć trwała i pamięć robocza. Dzięki nim rejestruje, reprodukuje i przetwarza wiedzę deklaratywną i proceduralną. System ten odgrywa zasadniczą rolę w przebiegu działań ochronnych i transgresyjnych. Wchodząc do restauracji, człowiek wie, jak się w niej zachować; podejmując badania nad nowymi lekami nadciśnieniowymi orientuje się, jakie są nowo­czesne ich paradygmaty. Pamięć tę nazywa się pamięcią biologiczną lub wewnętrzną. Zgodnie z transgresyjną koncepcją umysłu, jego zasadniczym składni­kiem jest pamięć zewnętrzna. Stanowi odpowiednik pamięci wewnętrznej, ale znajduje się w środowisku socjokulturowym, do którego dana jednostka ma dostęp. Można ją zdefiniować jako magazyn kodowania, przechowywania, wydobywania wiedzy i doświadczeń jednostek oraz grup społecznych. Po­wstała ona w rozwoju historycznym. Dzięki takim wynalazkom jak pismo, znaki matematyczne czy notacje muzyczne, człowiek mógł rejestrować co­raz większą ilość informacji w książkach, kalendarzach, archiwach.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *