System pamięci

O ile w pracy naukowej ogromną rolę odgrywa pamięć zewnętrzna i pa­mięć semantyczna, o tyle w działalności artystycznej wzrasta znaczenie pa­mięci epizodycznej. Tworzywem dla Pana Tadeusza były w dużej mierze wspomnienia z dzieciństwa spędzonego przez Mickiewicza na Litwie. W trak­cie pisania arcydzieła W poszukiwaniu straconego czasu Proust wykorzysty­wał wiedzę i doświadczenie, które zgromadził w pamięci semantycznej i epi­zodycznej. Czynności preparacyjne zależą od rodzaju transgresji i od stylu pracy uczonego, artysty czy majsterkowicza. W każdym jednak przypadku domi­nują w nich systemy pamięci trwałej i zewnętrznej. Po skończeniu czynności preparacyjnych następuje okres wykonawczy. Sprawca stara się przetworzyć zgromadzone informacje. Wysuwa pomysły artystyczne, formułuje hipotezy naukowe, konstruuje programy społeczne, które pozwalają mu rozwinąć problem i dokonać transgresji twórczej lub ekspansywnej, transgresji typu P lub typu H. W tym okresie decydującą rolę odgrywa pamięć robocza, a szczególnie jej układ zwany przez Baddeleya – centralnym wykonawcą. Funkcjonuje on zgodnie z regułami opisanymi poprzednio. Umysł — jedno z podstawowych pojęć humanistyki — przekracza grani­ce, dokonuje odkryć i wynalazków wówczas, gdy jest dobrze przygotowany, gdy jego system pamięci zawiera bogatą i ważną informację o przyrodzie, kulturze i społeczeństwie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *